Kody ICAO – czy to tylko kody lotniska?

W rzeczywistości są to kody ICAO, pełniące funkcję wskaźników lokalizacji w ramach zintegrowanego systemu adresowego, stosowanego przede wszystkim w komunikacji między służbami ruchu lotniczego.

Warto wiedzieć, że identyfikatory nie są synonimem kodu lotniska. Oznaczają one zarówno konkretne lotnisko (np. EPWA), jak i rejon informacji powietrznej FIR. Taka uniwersalność umożliwia jednoznaczną identyfikację różnych obiektów i obszarów w przestrzeni powietrznej, niezależnie od ich statusu operacyjnego.

Przykładowo, FIR (Flight Information Region) Warszawa ma oznaczenie EPWW, a belgijski FIR Bruksela– EBBU. Włochy mają kilka FIR-ów, takich jak Brindisi (LIBB), Milan (LIMM) oraz Rzym (LIRR). Przegląd pełnej listy oznaczeń przypisanych do polskich lokalizacji można znaleźć w sekcji GEN 2.4 publikacji AIP Polska.

Wprowadzenie czteroliterowych kodów nie było przypadkowe. Powstały one jako element jednolitego, globalnego systemu adresowego, który umożliwia szybkie i precyzyjne przekazywanie informacji między różnymi instytucjami zarządzającymi ruchem lotniczym.

Początki systemu adresowego Organizacji Międzynarodowej Lotnictwa Cywilnego (OMLC) sięgają okresu po II wojnie światowej, kiedy to międzynarodowa społeczność dostrzegła potrzebę ustandaryzowania procedur i protokołów w lotnictwie cywilnym. W 1944 roku, w Chicago, odbyła się Konwencja Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego, która położyła fundamenty pod stworzenie systemu identyfikacji lotnisk i innych elementów infrastruktury lotniczej.

Międzynarodowy system oznaczeń, opracowany w około 1957 roku, składa się z dwóch głównych dokumentów: ICAO Doc 7910 „Location Indicators” oraz ICAO Doc 8585. Te dokumenty stanowią podstawę do tworzenia adresów w sieci AFTN (Aeronautical Fixed Telecommunication Network), która umożliwia szybką wymianę informacji między służbami ruchu lotniczego.

Pierwszy z dokumentów zawiera wszystkie oznaczenia lokalizacji, które są pierwszym członem adresu. Czteroliterowy „kod” jest wskaźnikiem lokalizacji, umożliwiającym szybkie określenie regionu, państwa oraz konkretnego terminala w danym państwie. Terminal to obecnie komputer połączony z innymi w ramach stałej sieci łączności lotniczej AFTN. Sieć ta, oparta o łącza dedykowane, umożliwia szybkie przesyłanie różnych informacji, takich jak plany lotów, depesze NOTAM, wiadomości modyfikujące plany lotów itp.

W latach 80. i 90. XX wieku, OMLC wprowadziła również kody dla nowych lotnisk w krajach, które wcześniej nie miały formalnej reprezentacji w systemie.

Organizacja Międzynarodowa Lotnictwa Cywilnego przydziela jedynie dwie pierwsze litery oznaczające region i państwo. Na przykład dla Europy pierwsza litera to „E„, a dla Europy Południowej – „L„. Rosji i USA, ze względu na zajmowany obszar, przydzielono odpowiednio litery „U” i „K„. Afryce przydzielono cztery litery – „G„, „D„, „H” oraz „F„.

• Druga litera określa region w ramach danego państwa. Na przykład dla Polski druga litera to „P„.
• Trzecia i czwarta litera są przydzielane przez właściwą komórkę w państwie. Na przykład:
  • EPWA – Warszawa, Polska
  • EPPO – Poznań, Polska
  • EDDH – Düsseldorf, Niemcy
  • EGLL – Londyn, Wielka Brytania

W drugim, opisywanym wcześniej dokumencie (ICAO Doc 8585) znajdują się trzyliterowe oznaczenia przewoźników i służb. Na przykład:

• LOT = PLL „Lot”
• BAW = British Airways
• DLH = Deutsche Lufthansa
• FIN = Finnair

Służbom zaś przydziela się z reguły trzyliterowe oznaczenia zaczynające się od liter „Y” lub „Z”. Na przykład:

• ZTZ = organ kontroli lotniska
• ZPZ = Biuro Odpraw Załóg
• YNY = Międzynarodowe Biuro NOTAM
• YDY = Dyżurny Operacyjny Portu Lotniczego
• ZAZ = Służba Kontroli Zbliżania

Po złożeniu obu części adresu (cztero- i trzyliterowego), wiemy gdzie i do kogo jest przesyłana informacja. Na przykład, jeśli wieża kontroli lotniska w Londynie ma do wysłania pilną wiadomość do warszawskiej kontroli zbliżania, wysyła ją na adres APP Warszawa, czyli EPWAZAZ. Ponieważ system musi mieć pewien zapas przestrzeni adresowej, przyjęto, że adres sieci AFTN składa się z ośmiu znaków; najczęściej stosowaną literą uzupełniającą jest litera „X”, zatem pracownik londyńskiej wieży wpisuje w terminalu adres EPWAZAZX.

Oba dokumenty są dostępne bezpośrednio od Organizacji Międzynarodowej Lotnictwa Cywilnego. Można je uzyskać na dwa sposoby:

1. Zakup przez oficjalny sklep internetowy – Dokumenty te są dostępne w formie cyfrowej lub drukowanej na stronie w sekcji publikacji. Można je znaleźć w ICAO Store, gdzie publikacje są sklasyfikowane tematycznie.
2. Subskrypcja lub dostęp przez instytucję lotniczą – Niektóre linie lotnicze, agencje lotnicze, szkoły lotnicze lub organizacje związane z lotnictwem mają licencje na korzystanie z dokumentacji. Jeśli pracujesz lub współpracujesz z taką instytucją, istnieje możliwość dostępu do tych dokumentów za pośrednictwem wewnętrznych zasobów organizacji.

Należy pamiętać, że dokumenty te są płatne i podlegają ochronie praw autorskich.